Borrelpraat voor de vinylliefhebber. Proost!
Stapeltje
Het ritueel van een plaat uitzoeken. Een LP om meteen te luisteren of voor een later moment. Dat je denkt ‘Yes – die plaat wil ik weer eens luisteren! ‘ Een LP waarvan je vergeten was dat je hem in de kast had staan. Of die ouderwets goede plaat die je al veel te lang niet hebt gedraaid. Bladeren door je platencollectie kan ineens heel verrassend zijn. Herken je dit?
Dat het een verkeerd moment is om een plaat op te zetten terwijl je het wel heel graag wilt. Het overkomt mij. Bijvoorbeeld als iemand anders in huis een film wil kijken. Volstrekt legitiem mede gezien het tijdstip van de avond. Maar toch jammer, jammer dat ik die ene plaat niet direct kan opzetten.
De koptelefoon als alternatief, maar omdat deze (bewust) niet draadloos is, moet ik op de bank blijven zitten. Gewoon luisteren, totdat ik moet plassen of zoiets. Niets voor het onrustig mens dat ik soms ben. Nee dan toch het liefst met gepast volume over de boxen. Zo kan ik off the record iets schrijven terwijl ik luister naar The Pretenders, bijvoorbeeld.
Tsja, die plaat die ik net uit mijn verzameling heb geplukt en die ik niet meteen kan of wil draaien, die komt op een stapeltje. Een stapeltje van platen die ik kort geleden heb gedraaid en van platen die wachten op een nieuw luisterend oor. Die kleine verzameling direct naast mijn platenspeler. Herkenbaar? Ik zie hier mijn uitgesteld verlangen liggen. Mmm. Ik houd ervan. Ode aan het stapeltje, wat mij betreft!
En als de stapel te hoog is geworden. De kat durft er niet meer overheen te springen bijvoorbeeld. Dan komt het onvermijdelijke opruimen. Bij mij staan ze alfabetisch in de kast. 99 van de 100 vind ik zo gemakkelijk terug. Het vraagt discipline om het geordend te houden natuurlijk. Maar ik heb het er voorover. Vooral in geval van spoed. Ik wil die ene plaat horen en ik vind hem meteen. Heerlijk, vind ik dat.
Proost mensen, ik neem nog een slok en graag tot de volgende Off the record!